Uit de kast in Parijs...

Dit jaar vier ik mijn 10-jarig jubileum, het is precies 10 jaar geleden dat ik mijn vrienden en familie verteld heb dat ik op vrouwen val. Klassiek begin, op een dag merkte ik dat ik “raar” reageerde op de aanwezigheid van mijn beste vriendin. Tijdens het uitgaan, de logeerpartijen, voelde ik een soort aantrekkingskracht. Kon het niet precies definiëren.

Op een dag probeerde ik me voor te stellen hoe het zou zijn om haar te kussen of misschien wel meer... Maar meteen dacht ik nee, echt niet, dat wil niet. Toch bleven die gedachten terugkomen. Eerst hield ik me zelf voor dat ik gewoon in een ontkenningsfase zat, later dacht ik dat ik misschien wel biseksueel was, want ik voelde toch ook nog steeds iets voor mannen en vervolgens noemde ik me dan toch weer homoseksueel (gebruik zelden het woord lesbisch, omdat het voor mij soms een negatieve klank heeft). Ik kwam er maar niet uit.

Uiteindelijk ging ik voor een stage naar Parijs en daar kwam ik in het Parijse COC een leuk meisje tegen en het was eigenlijk meteen liefde op ‘t eerste gezicht. Het was geweldig. Heerlijk anoniem in een grote stad in het buitenland met volle teugen genieten van iets compleet nieuws, iets overweldigends. Tja, toen kwam er een einde aan m’n stage en moest ik terug naar Nederland. Het voelde zo goed dat ik inmiddels besloten had om na m’n studie (nog maar een paar maandjes te gaan) naar Parijs te emigreren en bij m‘n liefje te gaan wonen. Eén probleempje: m’n ouders wisten toen nog van niets. Op een avond terug in Nederland heb ik ze alles in keer verteld en dat was veel, heel veel. Dat ik op vrouwen viel, dat ik in Parijs een vrouw was tegengekomen en dat ik daarom het huis uit ging om bij haar te gaan wonen. Nou ja, dat was een enorme schok voor ze. Nooit hadden ze vermoedens gehad. Dus dit was als een donderslag bij heldere hemel. M’n moeder barstte in huilen uit. M’n vader zei dat het was alsof de politie op de stoep stond om te vertellen dat z’n dochter bij een verkeersongeluk om het leven was gekomen.

Een maand lang heeft hij niet tegen me gepraat. Ja, goedemorgen en zo, maar verder niets. Na een maand kwam hij uiteindelijk m’n slaapkamer binnen om te praten, om z’n excuses aan te bieden en om te zeggen dat hij tijd nodig had gehad om alles te begrijpen. Dat was gelukt. Hij was nu blij voor me en hoopte dat ik gelukkig zou worden. M’n vader is sowieso geen prater, dus veel hebben we het er verder nooit over gehad. M’n moeder gelukkig wel en met haar zijn mijn relaties intussen net zo bespreekbaar als en gelijkwaardig aan die van m’n zusje met haar vriend.

Uiteindelijk had ze nog het minst moeite gehad met het feit dat ik op vrouwen viel. Het was mijn vertrek uit huis en dan meteen zo ver weg naar Frankrijk dat haar aan ‘t hart ging. Al mijn vrienden en anderen reageerden overigens zonder uitzondering erg positief. In die 10 jaar heb ik verder ook nog nooit een negatieve reactie gehad. Ondertussen woon ik al weer geruime tijd in Nederland, ben helemaal in balans met mijn homoseksualiteit, al kan ik mezelf nog steeds niet 100% in het vakje homo- of biseksueel plaatsen..... en waarom zou ik eigenlijk ?